Jak było kiedyś, a jak jest dziś? -Myśli filozofa #6

Cześć!

Rok 2006,wycieczka do Palmir

Wczoraj odnalazłam swoje i mojej siostry zdjęcia za czasów gdzie chodziłyśmy do podstawówki.Wspomnienia wróciły nurtem, te złe i dobre.  Zaczęłam sobie wspominać jak to było kiedyś. Minęło tylko 10 lat, a tak wiele się zmieniło, pomimo tego, że sama jestem młoda i nie powinnam się tym przejmować.

Kiedyś, kiedy miałam 7-9 lat kompletnie człowiek nie myślał o przyszłości. Wyobrażał sobie jedynie kawałeczek przyszłości, który był mu znany z opowieści, z książek, czy tyle co chodził do szkoły i bawił się, bo nauką w podstawówce nie można tego nazwać. Szczególnie klasy 0-3.
Teraz mając już 19 lat, co upłynęło jak jeden rok, przeglądając zdjęcia z tamtych czasów, zaczynam się zastanawiać, rozmyślać, przypominać sobie tak wiele rzeczy. 

Moda wtedy i markowe ubrania nie były aż tak powszechne, nikt nie był od kogoś "lepszy", bo nosił buty z Nike a ten drugi z bazaru. 

Dzieci traktowały się równo. Nikt nie porównywał się do  kogoś. 

Makijaż? Dla nas wtedy nie istniał, ale chciałyśmy wyglądać jak młode kobietki, więc stroiłyśmy się w szpilki mamy i tupałyśmy nimi po posadzce. 

Naśladując tatę, chcieliśmy być tacy silni jak on. 

Mając ostatnio kontakt większy z 12-13 latkami zauważyłam, że rzucają do siebie przekleństwami jakby mieli co najmniej po 25 lat. Byłam na prawdę w dużym szoku. 

Idąc ulicą i widząc jak chłopak około 14 lat i 4 dziewczyny w podobnym do niego wieku, możliwe, że nawet młodsze, palą papierosy, klną na ulicy i uważają się za "bogów". 

Kiedy starsza kobieta, mężczyzna lub kobieta w ciąży wsiadają do komunikacji miejskiej nikt nie wstanie i nie ustąpi miejsca. Kultura teraz jest na prawdę na bardzo niskim poziomie. 

Siebie pomimo 19 roku życia, pomimo dziecka  nie uważam się za dorosłą. Dlaczego? Bo po pierwsze się uczę, po drugie dalej utrzymują mnie rodzice i to nie dlatego, że MUSZĄ; bo się uczę. Nie dlatego, że MUSZĄ mi pomagać. Jestem z nimi i wiem, że zawsze mogę na nich liczyć np. kiedy urodzi się Maleństwo, kiedy pokłócę się z chłopakiem, kiedy ktoś emocjonalnie mnie zrani...oni wysłuchają mnie. 

Jednym zdaniem mogę na nich liczyć, pomoc ich i miłość jest bezcenna i na pewno każdy doznał czegoś takiego, a jeżeli nie to pozna. Jestem o tym przekonana. 

Z perspektywy czasu widzę ile dla mnie zrobili przez całe moje życie. Ile wystarali się by żyło mi się dobrze, jak wiele włożyli starań w wychowanie mnie i mojej siostry. 

Nie uważam się za dorosłą bo wiem, że całe życie jeszcze przede mną. Każdy "pierwszy raz" kiedy coś nowego się stanie będzie na pewno pokryty z wielką radością dziecka, które drzemie w każdym z nas. 

Stajemy się bardziej odpowiedzialni z wiekiem, chcielibyśmy zdobywać świat. I róbmy to z umiarem. Z małymi kroczkami brnąc do przodu. Do celu. 

Teraz wracając do kontaktu z dzisiejszą młodzieżą, mam pytanie? Co się stało takiego, przez te 8-10 lat, że tak bardzo jedno pokolenie różni się od drugiego?

Oczywiście jestem świadoma, że kiedyś to pytanie zadali sobie nasi rodzice, a przed nimi nasi dziadkowie. 

Jak W uważacie i jak myślicie? Przypomnijcie sobie stare swoje czasy i porównajcie je z dzisiejszymi. Wróćmy do tamtego czasu i przyjrzyjmy się temu. 

Na dzisiejszy post to tyle. Jeżeli dobrnąłeś do końca, dziękuję! Myślę, że niektóre zdania mogą być nie zrozumiałe, ale przez ostatnie 2-3 dni miałam dużo do przemyślenia, do zmian, więc chciałam Wam się wypisać/wygadać co o tym myślę.

Dziękuję